南州春又到。
向腊尽冬残,冰姑先报。
芳心爱春早。
露生香馥馥,靓妆皎皎。
诗人最巧。
道竹外、斜枝更好。
旋移根引水,浇培松竹,凑成三妙。
回首。
当年客里,荆棘途中,幸陪欢笑。
闲愁似扫。
记风雪、关山道。
待飘花结子,和羹煮酒,还我山居送老。
那青红、浪蕊浮花,尽锄去了。
南州春又到。
向腊尽冬残,冰姑先报。
芳心爱春早。
露生香馥馥,靓妆皎皎。
诗人最巧。
道竹外、斜枝更好。
旋移根引水,浇培松竹,凑成三妙。
回首。
当年客里,荆棘途中,幸陪欢笑。
闲愁似扫。
记风雪、关山道。
待飘花结子,和羹煮酒,还我山居送老。
那青红、浪蕊浮花,尽锄去了。
南方的春天又来到了。
在腊月将尽、冬意残存时,冰雪率先传递消息。
芳心眷恋着早春。
露水滋生馥郁香气,妆容明丽皎洁。
诗人最为巧思。
说道:竹林外,斜逸的枝条更美。
随即移根引水,浇灌培育松与竹,凑成“三妙”。
回首往事。
当年作客他乡,在荆棘途中,有幸陪伴欢笑。
闲愁仿佛被扫尽。
记得那风雪交加的关山道路。
等到梅花飘落结子,便可和羹煮酒,回到山居终老。
那些青红俗艳、浪荡的浮花,都要全部锄掉。
Spring returns to the southern state once more.
As winter ends, its remnants thaw, the ice-maiden heralds before.
A fragrant heart loves spring's early trace.
Dew births fragrance, thick and sweet, a bright, gleaming face.
The poet is most deft.
Says, 'Beyond the bamboo, the slanting branch is best.'
Quickly transplant roots, draw water, nurture pine and bamboo, a trio fine.
I look back.
Those years a guest, on paths thorny and unkind, fortune brought shared laughter to mind.
Idle sorrows seem swept away.
I recall the wind, snow, the mountain pass way.
Wait till flowers drift and bear fruit, for broth and wine to brew, return to my mountain home, see my old age through.
Then those flashy, drifting blooms, gaudy and vain, all hoed away, anew.
吕胜己咏梅寄怀,思归山居。
借梅竹松“三妙”的培育,隐喻个人精神家园的治理与构建。
词人借咏梅抒写对山居生活的向往,表达超脱尘俗、回归自然的心志。
春早 · 诗人巧 · 三妙 · 山居送老 · 尽锄
东山书院编辑整理