满路梅花,为谁开遍春风萼。
短亭萧索。
草草传杯酌。
送子先归,我羡辽东鹤。
他年约。
瘦藤芒履。
共子同丘壑。
满路梅花,为谁开遍春风萼。
短亭萧索。
草草传杯酌。
送子先归,我羡辽东鹤。
他年约。
瘦藤芒履。
共子同丘壑。
一路上梅花盛开,是为谁在春风中绽放花萼?
短亭里景象萧瑟。
我们匆匆传杯饮酒。
送你先行归去,我羡慕那能自由归去的辽东鹤。
约定在未来的某年。
拄着瘦藤杖,穿着草鞋,
与你一同归隐,共处丘壑。
Plum blossoms line the road, for whom they bloom in spring?
The short pavilion, bleak and bare.
We hastily pass the cup, without a care.
I see you off, returning first; I envy the Liaodong crane's flight.
We make a pact for some far year.
With a thin cane and straw sandals, light,
We'll share the same hills and valleys, clear.
吕胜己送别友人,向往归隐。
以辽东鹤喻友人,暗含对身份认同的追寻与确认。
描绘送别友人后,诗人面对梅花萧索之景,表达归隐山林的向往与约定。
开遍 · 萧索 · 草草 · 送归 · 共子
东山书院编辑整理