花谢水流倏忽,嗟年少光阴。
有天然、蕙质兰心。
美韶容、何啻值千金。
便因甚、翠弱红衰,缠绵香体,都不胜任。
算神仙、五色灵丹无验,中路委瓶簪。
人悄悄,夜沈沈。
闭香闺、永弃鸳衾。
想娇魂媚魄非远,纵洪都方士也难寻。
最苦是、好景良天,尊前歌笑,空想遗音。
望断处,杳杳巫峰十二,千古暮云深。
花谢水流倏忽,嗟年少光阴。
有天然、蕙质兰心。
美韶容、何啻值千金。
便因甚、翠弱红衰,缠绵香体,都不胜任。
算神仙、五色灵丹无验,中路委瓶簪。
人悄悄,夜沈沈。
闭香闺、永弃鸳衾。
想娇魂媚魄非远,纵洪都方士也难寻。
最苦是、好景良天,尊前歌笑,空想遗音。
望断处,杳杳巫峰十二,千古暮云深。
花凋零水奔流一切转瞬即逝,可叹年少时光如此短暂。
她天生有蕙草般芳洁、兰花般清雅的心性。
美丽的容颜,何止价值千金。
却因为什么,如今翠叶柔弱红花衰败,她那曾缠绵的香躯,已承受不住任何病痛。
就算是神仙计算,五色灵丹也无效验,人生中途便如发簪委弃、玉瓶坠地。
人声寂静,夜色深沉。
紧闭了芳香闺阁,永远遗弃了鸳鸯绣被。
想来她娇媚的魂魄并未远去,但纵有洪都那般方术之士也难以寻见。
最痛苦的是,面对美好风景良辰,酒樽前的歌声笑语,只能空自回想她遗留的声音。
极目远望那渺茫之处,巫山十二峰云雾杳杳,千古以来暮色云层深重无尽。
Flowers wither, waters flow—all in a blink, / Alas for youth's brief light, so swift to sink.
A nature rare, orchid-soul, iris-heart,
A face of dawn—what price could set apart?
For what cause now, jade frail and crimson faint, / Her fragrant form, once twined, bears every taint?
E'en gods might count: five-hued elixirs fail; / Midway the vase-pin falls, beyond the pale.
Hushed, all hushed; night, profound.
The scented chamber shut, love's quilt discrowned.
Her tender ghost, her charming shade—not far, / Yet not e'en Hongdu's searchers know where they are.
Bitterest: fair scenes, fine days, cups raised in cheer, / Songs, laughter—empty dreams of echoes here.
Gaze to the end: where dim Twelve Witch-Peaks loom, / Age-old twilight clouds deepen in endless gloom.
柳永悼念早逝爱妾,抒发生死永隔之痛。
词人通过生死叙事完成对生命周期的深刻体认与哀悼。
此词以花谢水流起兴,哀悼红颜早逝,抒写对逝去恋人的无尽追思与生死永隔之痛。
光阴 · 韶容 · 香体 · 灵丹 · 娇魂
东山书院编辑整理