追悔当初孤深愿。
经年价、两成幽怨。
任越水吴山,似屏如障堪游玩。
奈独自、慵抬眼。
赏烟花,听弦管。
图欢笑、转加肠断。
更时展丹青,强拈书信频频看。
又争似、亲相见。
追悔当初孤深愿。
经年价、两成幽怨。
任越水吴山,似屏如障堪游玩。
奈独自、慵抬眼。
赏烟花,听弦管。
图欢笑、转加肠断。
更时展丹青,强拈书信频频看。
又争似、亲相见。
我追悔当初那孤绝而深挚的誓愿。
经年累月,只落得两处隔绝,幽怨丛生。
纵有这越水吴山,如屏似障,本可供人游赏,
奈何我独自一人,慵懒地连抬眼也无力。
赏看烟花,聆听弦管,
本图寻些欢笑,反倒更添愁肠寸断。
又不时展开你的画像,强自拿起书信频频观看,
可这又怎能比得上,与你亲身相见。
Regret now, that solitary vow I made so deep.
Years passed, and our estrangement bred a silent grief.
Though hills and streams of Wu and Yue, like painted screens, invite delight,
Alas, alone, I cannot lift my gaze to see.
I watch the blooms, I listen to the strings' sweet play,
Seeking mirth, yet find my heart more torn apart.
Again I unroll portraits, force myself to read old letters, gaze and gaze,
How can this compare to meeting you, face to face?
柳永羁旅怀人之作。
词人通过空间阻隔的意象,揭示了情感博弈中的永恒困境。
追忆旧情而悔恨孤愿,独对书信丹青更添肠断,抒发深切的相思之苦。
追悔 · 幽怨 · 独自 · 肠断 · 亲相见
东山书院编辑整理