海枯泣尽天吴泪。
又涨经天河水。
万古鱼龙,雷收电卷,宇宙刹那间戏。
沉兰坠芷。
想重整荷衣,顿惊腰细。
尚有干将,冲牛射斗定何似。
成都桥动万里。
叹何时重见,鹃啼人起。
孤竹双清,紫荆半落,到此吟枯神瘁。
对床永已。
但梦绕青神,尘昏白帝。
重反离骚,众醒吾独醉。
海枯泣尽天吴泪。
又涨经天河水。
万古鱼龙,雷收电卷,宇宙刹那间戏。
沉兰坠芷。
想重整荷衣,顿惊腰细。
尚有干将,冲牛射斗定何似。
成都桥动万里。
叹何时重见,鹃啼人起。
孤竹双清,紫荆半落,到此吟枯神瘁。
对床永已。
但梦绕青神,尘昏白帝。
重反离骚,众醒吾独醉。
海枯石烂,流尽天吴的泪水。
又涨满了横贯天际的银河之水。
万古的鱼龙,雷收电卷,宇宙不过是刹那间的戏耍。
沉没的兰草,坠落的芷花。
想要重整高洁的荷衣,却惊觉腰身已如此纤细。
尚有名剑干将,气冲牛斗,又能与何物相似?
成都的桥震动万里。
悲叹何时才能重见,杜鹃啼叫时人起身。
孤竹二君清誉,紫荆树半已凋零,到此吟咏枯竭心神憔悴。
对床夜话之乐永已不再。
唯有魂梦萦绕青神之地,尘土昏暗了白帝城。
重新返读《离骚》,众人皆醒我独醉。
The sea dries up, exhausting the sky-god's tears.
Again swells the celestial river that spans the spheres.
Eons of fish and dragons, thunder ceased, lightning rolled, a cosmic play in a blink.
Orchids sink, angelicas fall.
Thinking to straighten my lotus garment, startled by my waist's thinness appall.
Still I hold the Dryand sword, aiming at stars, what can compare?
The Chengdu bridge shakes for miles afar.
Sighing when we'll meet again, as cuckoos cry and men rise.
Lone bamboo pair pure, redbud half fallen, here my chant dries, spirit dies.
Facing beds, forever ceased.
Only dreams linger round Green God, dust dims White Emperor's land.
Returning to Li Sao's strand, all awake, I alone drunk stand.
借宇宙洪荒喻宋亡巨变,抒孤臣之痛。
在宇宙尺度的周期幻灭中坚守精神博弈。
词人借宇宙洪荒、历史沧桑之景,抒发对时局动荡、理想难酬的悲慨与孤愤。
海枯 · 宇宙 · 腰细 · 桥动 · 吟枯神瘁 · 众醒独醉
东山书院编辑整理