一帘红雨。
飘荡谁家去。
门外垂杨千万缕。
不把东风留住。
旧巢燕子来迟。
故园绿暗残枝。
肠断画桥烟水,此情不许春知。
一帘红雨。
飘荡谁家去。
门外垂杨千万缕。
不把东风留住。
旧巢燕子来迟。
故园绿暗残枝。
肠断画桥烟水,此情不许春知。
一帘红雨纷纷飘落。
不知飘荡到谁家庭院去了?
门外的垂杨垂下千万缕丝绦。
却没能把东风留住。
旧日的燕子归来迟了。
故园已是绿荫幽暗,残枝零落。
令人肠断的是画桥烟水依旧,这份深情不许春天知晓。
A curtain of crimson rain.
Drifting, to whose house does it wane?
Beyond the gate, willow catkins myriad in train.
They do not keep the east wind from fleeing again.
Swallows to old nests return late, in vain.
The old garden's green now dims on broken boughs' terrain.
Heart breaks at painted bridge in misty water's domain, this sorrow spring must not ascertain.
李弥逊暮春怀人之词。
借春逝写故园之思,触及文化认同中的失落与隐秘。
描写暮春时节落红飘零、燕归迟暮的景象,抒发对春光流逝的惆怅与孤寂之情。
飘荡 · 留住 · 来迟 · 绿暗 · 肠断
东山书院编辑整理