骤雨送行色,把剑渡长淮。
西风咄咄怪事,吹不散烟霾。
才是橙黄时候,早似梅边天气,寒意已相催。
老子尚顽耐,仆马苦虺隤。
叹平生,身客路,半天涯。
飞鸢跕跕曾见,底事又重来。
回首白云何处,目送孤鸿千里,去影为徘徊。
篱菊渐秋色,杜瓮有新醅。
骤雨送行色,把剑渡长淮。
西风咄咄怪事,吹不散烟霾。
才是橙黄时候,早似梅边天气,寒意已相催。
老子尚顽耐,仆马苦虺隤。
叹平生,身客路,半天涯。
飞鸢跕跕曾见,底事又重来。
回首白云何处,目送孤鸿千里,去影为徘徊。
篱菊渐秋色,杜瓮有新醅。
骤雨为行色添上匆忙,我持剑渡过长淮。
西风发出咄咄怪声,却吹不散这烟霾。
才应是橙黄橘绿的时节,早有了梅雨时节的天气,寒意已相催而来。
我这老骨头尚且顽健耐劳,仆人与马匹却已疲惫不堪。
可叹平生,身为客旅,漂泊在半天涯。
曾见过跕跕下坠的飞鸢,为何这般险事又重来?
回首望白云在何处,目送孤鸿飞越千里,它的去影令我徘徊。
篱边的菊花已渐染秋色,杜坛里正有新酿的酒醅。
A sudden rain hastens departure, sword in hand I cross the long Huai.
The west wind mutters strange tales, yet cannot blow the haze away.
Just when oranges should turn gold, the air already feels like plum-blossom days,
Chill foreboding presses near. This old frame still stubbornly stays,
While servant and horse falter, worn and frayed.
I sigh for a life spent on the road, a guest under heaven's vast arc.
I've seen kites tumble from the sky before; why must this ordeal leave its mark?
I turn to see where white clouds drift, my eyes follow a lone swan's flight,
Its fading shadow lingers in my sight.
Hedge chrysanthemums hint at autumn's hue, the earthen jar holds freshly brewed delight.
李曾伯秋雨渡淮,感慨行旅艰险。
旅途艰辛本质是人生周期中的常态博弈。
描绘秋日旅途中的羁旅之思与人生感慨,以自然意象烘托孤寂心境。
行色 · 长淮 · 烟霾 · 寒意 · 客路
东山书院编辑整理