春睡腾腾,觉来鸳被堆香暖。
起来慵懒。
触目情何限。
深院日斜,人静花阴转。
柔肠断。
凭高不见。
芳草连天远。
春睡腾腾,觉来鸳被堆香暖。
起来慵懒。
触目情何限。
深院日斜,人静花阴转。
柔肠断。
凭高不见。
芳草连天远。
春睡酣沉,醒来时鸳鸯被里还堆着暖香。
起身后慵懒无力。
目光所及,牵动的情思哪有尽头?
深院里日影西斜,人声静寂,花荫悄然转动。
柔肠寸断。
凭高远望,什么也看不见。
只见芳草连绵,直至天边遥远。
Slumbering deep in spring, awakening to warmth pooled in the mandarin-duck quilt.
Rising, languid and slow.
All that meets the eye stirs boundless feeling.
In the deep courtyard, the sun slants; all is quiet, the flower shadows shift.
A tender heart breaks.
Gazing from on high, I see nothing.
Only fragrant grasses stretch to the sky's far edge.
寇寺丞春闺闲愁小令。
捕捉静态时空中的微妙认知变迁。
描绘春日慵睡醒后深院独处的孤寂情景,抒写女子凭高望远、柔肠寸断的离愁别绪。
慵懒 · 柔肠 · 凭高 · 连天远 · 情何限
东山书院编辑整理