著酒行行满袂风。
草枯霜鹘落晴空。
销魂都在夕阳中。
恨入四弦人欲老,梦寻千驿意难通。
当时何似莫匆匆。
著酒行行满袂风。
草枯霜鹘落晴空。
销魂都在夕阳中。
恨入四弦人欲老,梦寻千驿意难通。
当时何似莫匆匆。
带着醉意行走,满袖都是秋风。
草已枯黄,带着霜气的鹰隼从晴空疾落。
最令人销魂神伤的时刻,都在这夕阳之中。
幽恨融入琴弦,使人欲老;
梦中寻遍千驿,心意仍难相通。
早知如此,当初何必匆匆分离。
Drunk, I wander, sleeves filled with the wandering breeze.
Over withered grass, a frosty falcon plummets through clear skies.
All heartbreak gathers in the sunset's dying light.
Grief pours into four strings, aging the player's soul;
Dreams seek a thousand posts, yet meaning finds no goal.
Why did we part in haste, back in that former light?
姜夔羁旅感怀,融情于景。
夕阳与琴弦,标记了情感认同无法抵达的边界。
描绘羁旅途中见草枯鹰落、夕阳销魂之景,抒发人生易老、旧梦难寻的怅惘之情。
销魂 · 恨 · 梦 · 匆匆
东山书院编辑整理