旧时月色。
算几番照我,梅边吹笛。
唤起玉人,不管清寒与攀摘。
何逊而今渐老,都忘却、春风词笔。
但怪得、竹外疏花,香冷入瑶席。
江国。
正寂寂。
叹寄与路遥,夜雪初积。
翠尊易泣。
红萼无言耿相忆。
长记曾携手处,千树压、西湖寒碧。
又片片、吹尽也,几时见得。
旧时月色。
算几番照我,梅边吹笛。
唤起玉人,不管清寒与攀摘。
何逊而今渐老,都忘却、春风词笔。
但怪得、竹外疏花,香冷入瑶席。
江国。
正寂寂。
叹寄与路遥,夜雪初积。
翠尊易泣。
红萼无言耿相忆。
长记曾携手处,千树压、西湖寒碧。
又片片、吹尽也,几时见得。
旧时的月色。
算来它曾几番照耀着我,在梅树边吹笛。
唤起了如玉的佳人,不顾清寒,与我一同攀折梅花。
我像何逊如今渐渐老去,全然忘却了,那春风般敏捷的词笔。
只怪那竹丛外几枝疏梅,将清冷的幽香,送入华美的宴席。
这江南水乡。
正是一片寂寥。
可叹想寄赠梅花路途遥远,夜雪又开始堆积。
对着翠玉酒杯容易垂泪。
红梅默默无言,耿耿思念着往事。
常记得我们曾携手同游之处,千树梅花映压着西湖寒冷的碧波。
而今梅花又一片片、被风吹尽,何时才能再相见呢?
Moonlight of bygone days.
How many times did it shine on me, by the plums, playing flute.
It roused the jade beauty, despite the chill, to pluck blossoms with me.
He Xun now aging, has forgotten all, the spring breeze verse-writing skill.
But strangely, sparse blooms beyond bamboo, their cold fragrance enters the jade mat feast.
River land.
In deep silence.
Sigh, the road to send them is far, night snow just piled.
Green cup easily brings tears.
Red calyx wordless, burning with memory.
Always remember where we walked hand in hand, a thousand trees pressing on West Lake's cold green.
And now piece by piece, blown away, when will we meet again?
姜夔咏梅怀人,自伤身世。
对过往的深刻认知,在时间流逝中化为永恒的博弈。
词人借咏梅追忆旧时与佳人月下赏梅吹笛的往事,抒发年华老去、故人难逢的怅惘之情。
吹笛 · 清寒 · 渐老 · 路遥 · 相忆 · 携手
东山书院编辑整理