谁能留得年华住。
韶华今在何处。
万林飞尽,但惊天篆,半空无数。
望消息、霜催雁过,佳人愁起云垂暮。
就绣幕、红炉去。
金鸭时飘异香,柳腰人舞。
休道行且分飞,共乐还一岁,见景长是欢聚。
大来芳意,既与名园,是花为主。
翠娥说、尊前笑语,来年管取人如故。
向寂寞,中先喜,俄顷飞琼,化成寰宇。
谁能留得年华住。
韶华今在何处。
万林飞尽,但惊天篆,半空无数。
望消息、霜催雁过,佳人愁起云垂暮。
就绣幕、红炉去。
金鸭时飘异香,柳腰人舞。
休道行且分飞,共乐还一岁,见景长是欢聚。
大来芳意,既与名园,是花为主。
翠娥说、尊前笑语,来年管取人如故。
向寂寞,中先喜,俄顷飞琼,化成寰宇。
谁能留得住年华停驻?
美好青春如今又在何处?
万木飞尽叶落,只惊见天书般的景象,半空中无数(落叶)。
盼望音讯,寒霜催送鸿雁飞过,佳人愁绪涌起,暮云低垂。
便走向绣幕深处、红炉之旁。
金鸭香炉时时飘出异香,柳腰般的舞女翩翩起舞。
休说即将分飞远去,共度欢乐还有一岁,见此美景总是欢聚时光。
浩大的芳意来临,既与名园同在,便以花为主角。
翠娥诉说,酒筵前的笑语;来年定保人依旧如故。
在寂寞之中,内心先自欢喜;顷刻间飞琼(雪花)飘落,化成了整个寰宇。
Who can hold the years in stay?
Where now does youthful splendor lay?
All woods stripped bare, but startle celestial script, mid-air countless array.
Awaiting news—frost drives geese past, beauty's sorrow rises, clouds hang low as day.
To embroidered screen, red stove away.
Golden duck censer drifts rare scent, willow-waist dancers sway.
Speak not of parting on the way; shared joy another year, scenes ever promise happy stay.
Great comes fragrant intent, since with famed garden, the flower holds sway.
Green moth whispers, before the cup, laughter and talk; next year surely people unchanged, they say.
Toward loneliness, first joy within; suddenly flying jade transforms the world's array.
黄裳悲秋叹逝,转而写宴乐与希冀。
俄顷飞琼的意象转换,暗含对存在境遇的认知重构。
借咏霜叶飞逝感叹年华难驻,抒写佳人愁绪与对欢聚长久的期盼。
年华 · 飞尽 · 愁起 · 欢聚 · 笑语 · 寂寞
东山书院编辑整理