春工未觉,何处琼英早。
夜半翦银河,到人间、楼台初晓。
霏霏脉脉,不是不多情,金帐暖,玉堂深,却怪音尘杳。
天公谪下,暂落红尘道。
颜色自还怜,怕轻狂、随风颠倒。
冰心谁诉,但吹入梅花,明月地,白云阶,相照天寒好。
春工未觉,何处琼英早。
夜半翦银河,到人间、楼台初晓。
霏霏脉脉,不是不多情,金帐暖,玉堂深,却怪音尘杳。
天公谪下,暂落红尘道。
颜色自还怜,怕轻狂、随风颠倒。
冰心谁诉,但吹入梅花,明月地,白云阶,相照天寒好。
春神尚未察觉,何处已有琼英早早开放?
夜半时分剪裁银河,洒向人间,楼台初现晓色。
雪花霏霏脉脉飘洒,并非无情意,只是金帐温暖,玉堂深邃,反倒怪音信杳然。
她是被天公贬谪,暂落红尘道中。
颜色依然自怜自爱,只怕性情轻狂,被风吹得颠倒。
冰清玉洁的心事向谁倾诉?只有吹入梅花之中,在明月映照之地,白云台阶之上,彼此辉映,愈显天寒之好。
Spring's work unnoticed, where do jade petals appear so early?
At midnight, she cuts the Silver River, arriving in the mortal world— towers and terraces at first dawn.
Falling softly, lingering— not without deep feeling, yet in warm golden tents, deep jade halls, strangely, no word arrives.
Banished by Heaven, briefly fallen into the dusty path.
Her color remains lovely, fearing frivolity, tossed by the wind.
Who hears her icy heart? Only blown into plum blossoms— in moonlight places, on white cloud steps, shining upon each other in the cold.
咏雪词,以天仙谪降为喻。
在世俗博弈中保持冰心,是一种高阶认同策略。
咏早春梅花,写其冰清玉洁之质与孤高自赏之态。
夜半 · 银河 · 红尘 · 冰心 · 天寒
东山书院编辑整理