柳娇花妒燕莺喧。
断肠空眼穿。
一春风雨夜厌厌。
不闻钟鼓传。
香冷曲屏罗帐掩,园林谁与上秋千。
忆得年时凤枕,日高犹醉眠。
柳娇花妒燕莺喧。
断肠空眼穿。
一春风雨夜厌厌。
不闻钟鼓传。
香冷曲屏罗帐掩,园林谁与上秋千。
忆得年时凤枕,日高犹醉眠。
柳枝娇媚,花儿妒忌,燕语莺声喧闹一片。
我肝肠寸断,望眼欲穿也是徒然。
整个春天,风雨交加,长夜令人厌烦。
听不见钟鼓之声传来。
熏香已冷,曲屏与罗帐将一切遮掩,
园林之中,谁还能与我同荡秋千?
记得当年共枕的凤枕,
日头已高,犹自沉醉安眠。
Willows allure, flowers envy, orioles' clamorous play.
Heartbroken, my gaze wears out, in vain it strays.
All spring, wind and rain through weary nights hold sway.
No temple bell or drum sounds come my way.
Incense cools, screens hide the bed with curtains drawn,
In the garden, who will swing with me at dawn?
I recall the phoenix pillow of years gone by,
Sun high, still in drunken slumber I lie.
韩淲春日闺怨词。
风雨隔绝钟鼓,暗喻外部博弈对内部认同的侵蚀。
描写女子春日孤寂,追忆往昔欢愉的闺怨之情。
断肠 · 眼穿 · 厌厌 · 醉眠
东山书院编辑整理