香滴滴。
肌肤冰雪娇无力。
娇无力。
秋风凉冷,有谁消得。
洗妆不奈云鬟侧。
璧堂珠院空相忆。
空相忆。
轻颦浅笑,小梅标格。
香滴滴。
肌肤冰雪娇无力。
娇无力。
秋风凉冷,有谁消得。
洗妆不奈云鬟侧。
璧堂珠院空相忆。
空相忆。
轻颦浅笑,小梅标格。
香气浓郁芬芳。
肌肤如冰雪般洁白,身姿娇柔无力。
娇柔无力。
在这秋风凉冷之时,有谁能消受这般美丽?
洗妆后云鬟偏侧,难以梳理。
华堂珠院之中,只剩空空的回忆。
空空的回忆。
那轻颦浅笑的模样,宛如一株清雅的小梅。
A fragrance sweet and deep.
Skin like snow, a delicate frame, languid and weak.
Languid and weak.
In autumn's chill, who can her essence keep?
Her cloud-like hair, disheveled from the bath, defies the comb.
In marble halls and pearl courts, memory finds no home.
Memory finds no home.
A faint frown, a light smile—the plum blossom's grace alone.
南宋词人拟闺怨怀人。
对缺席者的追忆构成了情感认同的核心。
描绘女子娇柔之态与孤寂心境,借秋景抒写无人欣赏的怅惘。
娇无力 · 凉冷 · 洗妆 · 相忆 · 轻颦浅笑
东山书院编辑整理