北书一纸惨天容。
花柳春风不敢秾。
未学宣尼歌凤德,姑从阮籍哭途穷。
此身已落千山外,旧事回思一梦中。
何日中兴烦吉甫,洗开阴翳放晴空。
北书一纸惨天容。
花柳春风不敢秾。
未学宣尼歌凤德,姑从阮籍哭途穷。
此身已落千山外,旧事回思一梦中。
何日中兴烦吉甫,洗开阴翳放晴空。
一封来自北方的书信,让天地也为之惨淡。
花柳与春风都不敢恣意秾艳。
我未能效法孔子歌颂凤凰的德政,姑且追随阮籍,在穷途痛哭。
此身已沦落在千山之外,旧事回想起来如同一场梦。
何时才能中兴,烦劳像吉甫那样的贤臣,洗开阴霾,放出晴空?
A letter from the north paints heaven's face in grief.
Spring breeze, flowers and willows dare not bloom in full.
I've not learned Confucius' song of phoenix virtue, but follow Ruan Ji, weeping at road's end.
This body already cast beyond a thousand hills, past events recalled as in a dream.
When will the revival come, needing a Ji Fu, to wash away the gloom and clear the sky?
邓肃闻北宋亡国噩耗,悲愤而作。
诗作在历史周期低点,呼唤拨乱反正的治理智慧。
诗人身处困境,悲叹国事衰微,期盼中兴之日。
哭途穷 · 回思 · 中兴 · 洗开
东山书院编辑整理