曳云摇玉。
裙蹙秋绡幅。
学得琵琶依约熟。
贪按雁沙新曲。
曲终满院春闲。
清颦移上眉山。
心事怕人猜破,折花背插云环。
曳云摇玉。
裙蹙秋绡幅。
学得琵琶依约熟。
贪按雁沙新曲。
曲终满院春闲。
清颦移上眉山。
心事怕人猜破,折花背插云环。
裙裾曳动如云,身姿摇曳似玉。
裙幅蹙起,宛如秋日的绡纱。
学弹琵琶,指法已约略纯熟。
贪恋按奏那雁落沙洲的新曲。
曲终时,满院尽是春日的闲静。
清浅的颦蹙移上了眉山。
心事生怕被人猜破,折下花枝,背过身插在如云的环髻上。
Dragging clouds, swaying jade.
Her skirt, a crumpled autumn silk frame.
She masters the pipa, notes vaguely familiar.
Greedily plucks the new tune of wild geese on sand.
The song ends, spring idleness fills the courtyard.
A faint frown climbs her brow's mountain.
Her heart's fear of being guessed—she breaks a flower, backs into a cloud-like coil.
程武,南宋词人,生平不详。
少女情态在技艺精熟与心绪隐秘间形成张力。
描绘女子弹奏琵琶后的闲适情态与娇羞心事。
摇玉 · 秋绡 · 雁沙 · 春闲 · 清颦 · 猜破
东山书院编辑整理