晴日溪山春可数。
水绕池塘,知有人家住。
寻日寻花花不语。
旧时春恨还如许。
苦恨东风无意绪。
只解催花,不解催人去。
日晚荒烟迷古戍。
断魂正在梅花浦。
晴日溪山春可数。
水绕池塘,知有人家住。
寻日寻花花不语。
旧时春恨还如许。
苦恨东风无意绪。
只解催花,不解催人去。
日晚荒烟迷古戍。
断魂正在梅花浦。
晴日下溪山春色历历可数。
溪水环绕池塘,便知有人家在此居住。
整日寻花,花儿却沉默不语。
往日的春恨,如今依然如故。
深深怨恨那东风毫无意绪。
只懂得催促花开,却不懂催促人归去。
日暮时分,荒烟笼罩着古老的戍楼。
断魂之处,正在那梅花盛开的江浦。
On a sunny day, spring counts the hills and streams.
Water winds round the pond; a household dwells, it seems.
I seek the day, seek flowers, but they speak no word.
The old spring grief remains, as it once occurred.
I bitterly blame the east wind, devoid of thought.
It only urges blooms, not urging me as it ought.
At dusk, wild smoke veils the ancient garrison, bleak.
My broken soul now rests where plum blossoms creek.
程垓春日记游,触景生情。
自然周期的无情运转,反衬出人事滞留的认知困境。
描绘春日溪山景色,抒发旧恨难消、孤寂怅惘之情。
东风 · 催花 · 断魂 · 春恨 · 花不语
东山书院编辑整理