吾辈么麽。
休叹蹉跎。
得闲时、且逐时过。
人间名利,都是浮华。
但退如进,失如得,少如多。
谁信生来,从发尖磨。
到如今、方见霜涯。
算天亦自,无奈吾何。
是饥能忍,寒能耐,老能歌。
吾辈么麽。
休叹蹉跎。
得闲时、且逐时过。
人间名利,都是浮华。
但退如进,失如得,少如多。
谁信生来,从发尖磨。
到如今、方见霜涯。
算天亦自,无奈吾何。
是饥能忍,寒能耐,老能歌。
我们这般渺小之辈。
休要叹息岁月蹉跎。
得闲时,就顺应时光度过。
人间的名利,都是浮华虚影。
须知退让如同进取,失去如同获得,少即是多。
谁信人生来,就从发尖开始磨砺。
到如今,方才见到那如霜崖般的人生边际。
细想老天也自有其无奈,奈何我何?
我是饥饿能忍,寒冷能耐,老了还能放歌。
We, humble and small.
Sigh not for time's fall.
In leisure hours, let time simply flow.
Fame and gain in this world are but a show.
For retreat is advance, loss is gain, less is more, you know.
Who believes from birth, life's a grind.
Till now, we see the frosty frontier of the mind.
Heaven itself, I reckon, can't confine my will.
For hunger I endure, cold I bear, and old age I greet with song still.
陈著晚年抒写超脱豁达之怀。
通过逆向认知,将世俗得失重新定义。
词人表达超脱名利、安于闲适的人生态度,以豁达心境面对衰老困苦。
蹉跎 · 名利 · 无奈
东山书院编辑整理