春又晚。
枝上绿深红浅。
燕语呢喃明似翦。
采香人渐远。
草色池塘碧软。
丝竹谁家坊院。
拂拂和风初著扇。
蜂情愁不展。
春又晚。
枝上绿深红浅。
燕语呢喃明似翦。
采香人渐远。
草色池塘碧软。
丝竹谁家坊院。
拂拂和风初著扇。
蜂情愁不展。
春天又将迟暮。
枝头上绿叶渐浓,红花转淡。
燕语呢喃,明快如剪。
采香的人儿渐渐走远。
池塘边草色碧绿柔软。
丝竹乐声,来自谁家的坊院?
和煦微风初起,刚够轻摇罗扇。
蜂儿的情怀愁闷,难以舒展。
Spring is late once more.
On branches, green grows deep, red fades, a subtle lore.
Swallows' chatter, clear and crisp as scissors' shear.
The fragrance-gathering maiden slowly disappears.
The pond's edge, grass so green, a tender, jade-like sheen.
From whose courtyard house comes music, soft and keen?
A gentle, warming breeze begins to flirt with fan.
The bee's mood, laden with sorrow, cannot expand.
陈允平暮春词,感物候变迁。
描绘春逝图景,隐含对美好事物消逝的周期感知。
描绘暮春时节绿肥红瘦的景色与采香人远去的怅惘
春晚 · 采香人远 · 蜂情愁
东山书院编辑整理