玉壶尘静。
蟾光透、一帘疏影。
偏爱水月楼台近。
画阑独倚,风度寒香阵。
犹记曲江烟水恨。
叹凄凉谁问。
夜深沙觜霜痕印。
嚼花拚醉,枝上春无尽。
玉壶尘静。
蟾光透、一帘疏影。
偏爱水月楼台近。
画阑独倚,风度寒香阵。
犹记曲江烟水恨。
叹凄凉谁问。
夜深沙觜霜痕印。
嚼花拚醉,枝上春无尽。
玉壶静置,尘埃落定。
月光透入,洒下一帘疏朗的影。
我偏爱这临近水月的楼台。
独自倚着雕栏,风送来阵阵清寒的香气。
仍记得曲江烟水畔的怅恨。
可叹这凄凉,又有谁过问?
夜深了,沙洲尖角印着霜痕。
嚼着花瓣拼却一醉,枝头的春意仿佛无穷无尽。
The jade pot, dust settled, serene.
Moonlight pierces through, a curtain of sparse shadows.
I favor waterside towers bathed in this aqueous moon.
Leaning alone on painted rails, a breeze carries a cold fragrance.
Still I recall the regret by Qu River's misty waters.
Sighing desolation, who would inquire?
Deep night, frost traces imprint the sandy shore.
Chewing petals, drowning in wine, spring on the branch is boundless.
南宋覆灭后,词人追忆临安风物。
在静寂中展开对故都风物的深度认知与追忆。
描绘月夜楼台倚栏独望之景,追忆往事而感凄凉孤寂。
尘静 · 独倚 · 风度 · 恨 · 凄凉 · 夜深 · 拚醉 · 春无尽
东山书院编辑整理