金屋春深,似灼灼娉婷,真真娇艳。
洗净铅华,依旧曲眉丰脸。
犹记舞歇凉州,渐缥缈、碧云缭乱。
白玉环、宝镜偷换。
别后甚时重见。
鸾帏凤席鸳鸯荐。
但空馀、蕙芳兰茜。
天涯柳色青青恨,不入东风眼。
惆怅二十四桥,任落絮、飞花乱点。
奈翠屏、一枕云雨梦,谁惊散。
金屋春深,似灼灼娉婷,真真娇艳。
洗净铅华,依旧曲眉丰脸。
犹记舞歇凉州,渐缥缈、碧云缭乱。
白玉环、宝镜偷换。
别后甚时重见。
鸾帏凤席鸳鸯荐。
但空馀、蕙芳兰茜。
天涯柳色青青恨,不入东风眼。
惆怅二十四桥,任落絮、飞花乱点。
奈翠屏、一枕云雨梦,谁惊散。
金屋之中春意已深,她如灼灼盛开的娉婷之花,真是娇艳无比。
洗净了铅华粉黛,依旧是弯弯的眉、丰润的脸庞。
还记得那场凉州之舞停歇后,身影渐如缥缈的碧云,缭乱难寻。
白玉环与宝镜,已被偷偷调换。
分别之后,何时才能重见?
绣着鸾凤的帷帐与席垫,铺着鸳鸯图案的荐席。
却只空留下,蕙草与兰草的芬芳。
天涯边柳色青青,蕴藏着离恨,却入不了东风的眼。
心中惆怅那二十四桥,任凭柳絮落花纷乱点染。
奈何翠屏之内,一场云雨欢梦,被谁惊散?
Spring deepens in the golden chamber, like a blazing, graceful figure, peerlessly delicate and fair.
Washed clean of cosmetic lead, still her curved brows and full face remain.
I still recall the dance ceasing in Liangzhou, gradually fading, like green clouds in disarray.
The white jade ring, the precious mirror—stolen and exchanged.
After parting, when shall we meet again?
Phoenix curtains, phoenix mats, mandarin duck cushions.
But only emptiness remains, with fragrant orchids and thoroughworts.
The willows' green hue at world's end holds regret, unseen by the east wind's eye.
Melancholy at the Twenty-four Bridges,任由 falling catkins and flying blossoms scatter wildly.
But what of the emerald screen? A pillowful of cloud-and-rain dreams, who startled them apart?
借金屋藏娇典故,抒写盛衰无常之慨。
通过镜像置换的隐喻,揭示繁华表象下的认同危机。
描写女子别后孤寂,追忆往昔欢情,抒发惆怅幽怨之情。
春深 · 娇艳 · 别后 · 柳色 · 东风 · 云雨梦
东山书院编辑整理