慵拂妆台懒画眉。
此情惟有落花知。
流水悠悠春脉脉,闲倚绣屏,犹自立多时。
有约莫教莺解语,多愁却妒燕于飞。
一笑蔷薇孤旧约,载酒寻欢,因甚懒支持。
慵拂妆台懒画眉。
此情惟有落花知。
流水悠悠春脉脉,闲倚绣屏,犹自立多时。
有约莫教莺解语,多愁却妒燕于飞。
一笑蔷薇孤旧约,载酒寻欢,因甚懒支持。
慵懒地拂拭妆台,也懒得描画眉妆。
这份情思,只有飘零的落花知晓。
流水悠悠,春意脉脉;闲倚着绣屏,依然独自站立了许久。
虽有约定,莫让莺儿知晓而多言;满怀愁绪,反倒嫉妒燕子双飞。
对着蔷薇一笑,旧日的盟约已孤负;本欲载酒寻欢,为何却提不起兴致。
Too languid to dust the mirror, too slack to paint the brow.
This feeling, only falling blossoms know how.
The stream flows on, spring pulses slow; leaning on the screen, alone I stand, time's endless flow.
Don't let the oriole grasp our vow, this sorrow; I envy swallows in flight, free from woe.
A smile at the rose, our old pact left alone; seeking joy with wine, yet why does zest seem gone?
陈允平闺情词,写春日孤寂。
在时间周期中个体认知与外部约定的错位。
描写女子慵懒孤寂的闺中情态,借落花流水抒发幽怨惆怅之情。
慵懒 · 多愁 · 旧约 · 寻欢
东山书院编辑整理