墙外秋千花影后。
环兽金悬,暗绿笼朱牖。
为怯轻寒犹殢酒。
同心共结怀纤手。
粉袖盈盈香泪透。
蹙损双眉,懒画遥山秀。
柔弱风条低拂首。
渭城歌舞春如旧。
墙外秋千花影后。
环兽金悬,暗绿笼朱牖。
为怯轻寒犹殢酒。
同心共结怀纤手。
粉袖盈盈香泪透。
蹙损双眉,懒画遥山秀。
柔弱风条低拂首。
渭城歌舞春如旧。
墙外秋千摇曳,在花影之后。
兽环金钮高悬,暗绿色笼罩着朱红窗牖。
为了怯避轻寒,依然沉溺于酒。
同心共结,怀念着她纤纤素手。
粉袖上香泪盈盈,湿透。
紧蹙损坏了双眉,懒得描画那远山般的秀眉。
柔弱的柳条低垂,轻拂过头首。
渭城的歌舞,春光还如往昔般依旧。
Beyond the wall, after the swing's flower-shadow play.
Beast-head knockers gilt, dark green veils the vermilion window's array.
To ward off lingering chill, still clinging to wine's stay.
Hearts entwined, a knot recalls her slender hand's way.
Scented tears soak through her powdered sleeves, a silent plea.
Frowning harms her twin brows, too listless to paint distant hills' beauty.
A tender willow branch, bowing low, brushes her head.
Weicheng's song and dance, spring as in days long fled.
陈允平描绘闺中春愁与回忆。
在环境博弈中个体对情感符号的坚守与重构。
描绘女子春日闺中孤寂怀人的情态,以春景反衬愁绪。
轻寒 · 殢酒 · 同心结 · 香泪 · 蹙眉 · 歌舞
东山书院编辑整理