月痕未到朱扉。
送郎时。
暗里一汪儿泪、没人知。
搵不住。
收不聚。
被风吹。
吹作一天愁雨、损花枝。
月痕未到朱扉。
送郎时。
暗里一汪儿泪、没人知。
搵不住。
收不聚。
被风吹。
吹作一天愁雨、损花枝。
月光还未照到朱红的大门上。
正是送别情郎的时候。
暗地里汪着一眶眼泪,没有人知晓。
擦也擦不干。
收也收不拢。
被风吹散了。
吹作漫天的愁雨,损折了花枝。
The moon's trace hasn't reached the vermilion door.
Seeing my love off, now.
In secret, a pool of tears wells — no one knows how.
I can't wipe them dry.
I can't gather them, try.
They're blown by the wind's sigh.
Blown into a skyful of sorrow-rain, harming blossoms nigh.
陈逢辰宋末词人,此词写女子送别。
将内在情绪外化为一场损及外物的自然博弈。
描写女子送别情郎时强忍泪水,最终愁绪化作满天愁雨摧折花枝的哀婉场景。
送郎 · 风吹 · 损花
东山书院编辑整理