妾倚门,君上马。
残月晓星犹挂。
眉黛敛,泪珠凝。
别离多少情。
翠翘横,云鬓乱。
复入绮衾犹暖。
人独自,枕成双。
争教不断肠。
妾倚门,君上马。
残月晓星犹挂。
眉黛敛,泪珠凝。
别离多少情。
翠翘横,云鬓乱。
复入绮衾犹暖。
人独自,枕成双。
争教不断肠。
我倚着门框,你翻身上马。
残月与晓星还挂在天边。
黛眉紧蹙,泪珠凝结。
这别离包含了多少情意?
翠翘头饰歪斜,如云鬓发凌乱。
再躺回锦绣被衾,余温尚存。
人已独处,枕头却成双。
教我如何不断肠?
I lean on the door, you mount your horse.
The waning moon and morning stars still hang.
Eyebrows knit, tears congeal.
How much feeling in this parting?
Kingfisher hairpin tilted, cloud-like hair in disarray.
Re-entering the embroidered quilt, still warm.
Alone now, the pillow lies in pairs.
How can my heart not break?
陈达叟写女子送别与独处。
空间感知的错位,凸显了离别后的心理落差。
描写女子与爱人清晨离别后的孤寂与相思之情。
倚门 · 上马 · 泪珠 · 翠翘 · 云鬓 · 断肠
东山书院编辑整理