骨秀肌香冰雪莹。
潇洒风标,赋得温柔性。
鬆髻遗钿慵不整。
花时长是厌厌病。
枕上晓来残酒醒。
一带屏山,千里江南景。
指点烟村横小艇。
何时携手重寻胜。
骨秀肌香冰雪莹。
潇洒风标,赋得温柔性。
鬆髻遗钿慵不整。
花时长是厌厌病。
枕上晓来残酒醒。
一带屏山,千里江南景。
指点烟村横小艇。
何时携手重寻胜。
骨相清秀,肌肤生香,如冰雪般莹洁。
风度潇洒,天生赋得温柔性情。
鬆散的发髻,遗落的头钿,慵懒得不愿整理。
花开时节也常是这般恹恹的病态。
枕上醒来,晓色已至,残酒方醒。
眼前一带屏风上的山景,宛如千里江南的画卷。
手指点向那烟霭朦胧的村落,横着一叶小艇。
何时才能携手再度去寻访那胜景呢?
Bone elegant, flesh fragrant, like ice and snow agleam.
Unrestrained in bearing, endowed with a gentle dream.
Loose chignon, stray hairpin, too languid to arrange.
Even in flower time, listless illness feels strange.
On the pillow, dawn arrives, the lingering wine clears away.
A stretch of screen mountains, a thousand-mile Jiangnan scene in display.
Pointing to a mist-veiled village where a small boat lies.
When shall we join hands to seek those beauties under the skies?
晁端礼描绘女子闺情并寄怀远方。
将身体意象与地理空间并置,暗含对情感认同的遥远召唤。
描绘女子病中慵懒情态与对江南景色的追忆,寄托重逢期盼。
肌香 · 温柔 · 厌厌病 · 残酒 · 携手
东山书院编辑整理