云透斜阳,半楼红影明窗户。
暮山无数。
归雁愁远去。
十里平芜,花远重重树。
空凝伫。
故人何处。
可惜春将暮。
云透斜阳,半楼红影明窗户。
暮山无数。
归雁愁远去。
十里平芜,花远重重树。
空凝伫。
故人何处。
可惜春将暮。
云层透出斜阳,半座楼宇映着红影照亮窗棂。
暮色里山峦无数。
归雁带着愁绪向远方飞去。
十里平旷原野,繁花在重重树影的远方。
我徒然地凝神伫立。
故人如今身在何处?
可惜春天即将逝去。
Sunset pierces clouds, half the tower bathed in crimson light through windows.
Countless twilight hills.
Homeward geese, burdened with sorrow, fly afar.
Ten li of level plain, flowers distant behind layers of trees.
Vainly I stand gazing.
Where is my old friend now?
Alas, spring is about to fade.
曹组登楼怀人,春暮伤别。
空间阻隔深化了对情感认同的渴求。
词人登楼远眺暮春景色,见归雁平芜而触发了对故人的深切思念与春光将逝的惆怅。
暮山 · 凝伫 · 春暮
东山书院编辑整理