秋雨弥空,冷侵窗户琴书润。
四檐成韵。
孤坐无人问。
壮志消沈,喜入清闲运。
常安分。
炷烟飘尽。
更拨馀香烬。
秋雨弥空,冷侵窗户琴书润。
四檐成韵。
孤坐无人问。
壮志消沈,喜入清闲运。
常安分。
炷烟飘尽。
更拨馀香烬。
秋雨弥漫天空,寒气侵入窗户,琴与书都沾染了湿意。
四面的屋檐滴水成韵。
我独自坐着,无人来问。
壮志渐渐消沉,反倒欣喜步入清闲的命运。
常常安守本分。
炉中的香烟已飘散殆尽。
更拨弄着余下的香灰。
Autumn rain fills the sky, cold seeps through windows, moistening lute and books.
From four eaves, a symphony forms.
Sitting alone, no one inquires.
Grand ambitions fade, joy enters a tranquil fate.
Often content with my lot.
Incense smoke drifts to nothing.
Then I stir the remaining fragrant ash.
曹勋南宋初词人,历仕徽钦高三朝。
从壮志到安闲的转向,体现了士人在动荡周期中的生存策略。
描绘秋雨孤坐中壮志消沉、安于清闲的心境转变。
冷侵 · 孤坐 · 清闲 · 安分 · 馀香
东山书院编辑整理