鸾凰本是和鸣友。
奈无计、长相守。
云雨匆匆分袂后。
彩舟东去,橹声呕轧,目断长堤柳。
涓涓清泪轻绡透。
残粉馀香尚依旧。
独上南楼空回首。
夜来明月,怎知今夜,少个人携手。
鸾凰本是和鸣友。
奈无计、长相守。
云雨匆匆分袂后。
彩舟东去,橹声呕轧,目断长堤柳。
涓涓清泪轻绡透。
残粉馀香尚依旧。
独上南楼空回首。
夜来明月,怎知今夜,少个人携手。
鸾与凰本是和鸣的佳偶。
无奈没有计策,能长相厮守。
云雨欢情匆匆,分别之后。
华美的船向东驶去,橹声呕轧作响,
我极目远望,直到长堤的柳影尽头。
涓涓清泪,将轻薄的丝绢湿透。
残存的脂粉和余香,仿佛还依旧。
我独自登上南楼,徒然地回首。
今夜升起的明月,它怎会知晓,
少了个人与我携手同游。
Phoenix and mate, a pair meant to sing in tune.
Yet no art can make our togetherness immune.
Like parting clouds and rain, we bid adieu too soon.
Eastward your painted boat rows, creaking oars in gloom,
My gaze follows the long dike, willows in full bloom.
Silk sleeves soak through with crystal tears, a silent stream.
Traces of your rouge and scent linger, a fading dream.
Alone I climb the south tower, looking back in vain.
The moon tonight shines bright, but how could it explain,
Why I have no one's hand to hold, to ease the pain?
蔡伸南渡后抒写离情别恨。
词人以离别书写情感治理的永恒困境。
描写恋人分离后的相思之苦与孤寂之情。
分袂 · 目断 · 残粉 · 携手
东山书院编辑整理